Mijn peuter speelt heel wild

Help! Mijn peuter speelt wild! 10 tips om er goed mee om te gaan

Verschillende kinderen hebben verschillende temperamenten.

Sommigen die onlangs hebben geleerd te bewegen, gooien hun lichaam van de ene naar de andere kant, zonder acht te nemen op wat hun hoofdje tegen zou kunnen komen.

Aan de andere kant kunnen voorzichtige kinderen bij mama en papa blijven, wachtend tot dingen die naar hen toe komen.

In dit artikel wil ik stilstaan bij en antwoord geven op de vraag: Wat kan ik doen met een peuter die wild speelt?

Geen van beide aandoeningen bij een kind verdient echt de voorkeur:

  • het ene kind riskeert gevaar
  • terwijl het andere een leerkans dreigt te missen.

Gelukkig kunnen ouders helpen door ervaringen te creëren die de grenzen versterken of aanmoedigen om de zelfopgelegde grenzen van een kind te doorbreken.

Het is belangrijk op te merken dat er een belangrijke ontwikkelingsreden is waarom kinderen roekeloos en avontuurlijk kunnen zijn.

Het is een product van hun nieuwsgierigheid en nieuwsgierigheid is ongelooflijk goed, volgens Dr. Kathryn Smerling, een New Yorkse kinder- en gezinstherapeut die gespecialiseerd is in ontwikkelingsproblemen.

Nieuwsgierigheid is het kenmerk van de vroege kinderjaren en een nieuwsgierig kind is iemand die heel slim en zeer geïnteresseerd in de wereld zal zijn en vragen zal stellen over de wereld waarin hij leeft.

Dat vragende kind is een kind dat antwoorden wil. Het is een kenmerk van intelligentie en openstelling voor de wereld.

Met dat in gedachten is het belangrijk dat ouders, wanneer ze overwegen om een ​​wat voorzichtigheid over te brengen door harde grenzen te stellen, niet ook een belemmering vormen voor het gevoel van ontdekking van een kind.

Je moet voorzichtig zijn, want je wilt je peuter niet bang maken. Maar je wilt wel duidelijk overbrengen wat veilig is en wat niet.

Het sleutelwoord is “modelleren”.

Een groot deel van hun leven, en vooral in de peutertijd, beschouwen kinderen ouders als het beste voorbeeld van hoe ze door de wereld kunnen navigeren.

Ze observeren en begrijpen de wereld door hun ouders.

En omdat ze een ontwikkelingsleeftijd hebben waarin verbale communicatie en uitleg niet bijzonder nuttig zijn, worden ervaringen de sleutel tot ontwikkeling.

Smerling merkt op dat als een ouder wil dat een kind begrijpt dat de oven heet is, ze misschien de ervaring van verbranding moeten uitbeelden.

Ze kunnen de oven benaderen en geanimeerd hun hand uitsteken voordat ze hun hand met overdreven pijn terugtrekken en zeggen: “Auw! Heet!”

Het is belangrijk om dat aan ze duidelijk te maken, want je wil zeker niet dat een kind zijn hand in de oven steekt omdat ze avontuurlijk zijn.

Maar je moet het wel ervaringsgericht maken, want zo leren kinderen op die leeftijd.

Manieren om een kind te helpen dat echt wild speelt

Misschien herken je het wel, het kind dat echt te wild speelt en zoek je daarbij hulp wat te doen.

Hij botst tegen mensen op met een glimlach op zijn gezicht en, als je buiten bent, rijdt hij met zijn driewieler rond spelende kinderen, dreigend tegen ze aan botsen.

Hoe kun je ervoor zorgen dat hij kalmeert?

Het eerste wat je jezelf moet afvragen is hoe je wild definieert.

  • Schreeuwt hij tijdens buitenspelen?
  • Rent hij wild rond en sleept hij andere kinderen mee in zijn wilde spelletjes?

Opgewonden geschreeuw en wild spel zijn normaal gedrag.

Als ouders kunnen we kinderen helpen hun energie te kanaliseren, maar je wilt niet voorkomen dat ze schreeuwen en rennen wanneer dat gepast is, zoals tijdens buitenspelen.

Aan de andere kant, als je kind zichzelf of anderen pijn doet of dingen breekt dan heeft hij wel een probleem dat moet worden aangepakt.

Wat veroorzaakt ruw gedrag?

Er zijn een aantal mogelijke redenen voor ruw gedrag.

Veel energie

Sommige kinderen (vaak, maar niet altijd, jongens) hebben gewoon veel sterke energie.

Activiteiten die anderen als plezierig spelen ervaren, zoals het rustig bouwen van een blokkentoren, kunnen heel benauwend zijn voor een kind wiens aandrang hem ertoe dwingt om te rennen en te schreeuwen

En sommige kinderen zijn trager om impulsbeheersing te ontwikkelen.

Misschien staat jouw kind nog op het punt in de ontwikkeling  waar het willen van iets zich nog vertaalt in grijpen zonder na te denken.

Aandacht krijgen

Ook zou je kind ruwheid kunnen gebruiken om aandacht te krijgen.

  • Misschien weet hij niet precies hoe hij een spel met andere kinderen moet beginnen, dus rent hij midden in hun spel zonder te beseffen dat het hen zal storen.
  • Misschien krijgt je kind ook thuis de meeste aandacht van volwassenen als hij ruw is?
  • Of kan hij angstig of overstuur zijn door stress thuis?

Wat kun je in ieder geval doen?

Wat de reden ook is voor het ruwe gedrag van je kind, je kunt hem natuurlijk niet toestaan ​​mensen pijn te doen of hun spullen kapo te maken.

Wat kun je allemaal doen?

  • Verander de muziektijd (of tv tijd of digitale tijd) in muziek- en bewegingstijd, zodat kinderen fysiek betrokken kunnen worden door lekker op liedjes te dansen of rond te rennen.
  • Ga indien mogelijk lekker wat vaker naar buiten voor extra buitenspeeltijd.
  • Geef hem “gevoeligheidstraining”. Hij is zich misschien niet bewust van de manier waarop zijn acties de andere kinderen beïnvloeden. Leg uit hoe zijn ruwheid anderen pijn doet. Ook hier werkt modelleren het beste.
  • Demonstreer het concept van doen alsof terwijl je zegt: “Als je met Yara speelt op je fietsje, kun je net doen alsof je tegen haar botst, maar nooit echt botsen.
  • Help hem andere kinderen te betrekken op sociaal aanvaardbare manieren. Zeg: “Wil je blokken spelen met Mees? Laten we het hem gaan vragen!”
  • Grenzen stellen: Haal hem voorzichtig maar krachtig weg van een situatie wanneer zijn gedrag destructief wordt.

Dit zijn allemaal goede manieren om energie kwijt te raken en te leren wat wel en niet mag.

Ik heb ook al eens geschreven over deze 20 leuke spelletjes voor met je 2-jarige waar een hele hoop energie-vreters bijzitten om eens te bekijken.

Wat kun je nog meer doen?

Hoe je een wilde peuter kunt helpen om voorzichtig te zijn

  • Begrijp dat roekeloosheid, avontuurlijkheid en nieuwsgierigheid hand in hand gaan. Ze zijn belangrijk voor kinderen en je wilt ze niet uitbannen.
  • Peuters zullen voorzichtigheid niet leren door middel van taal, ouders moeten voorzichtigheid modelleren door middel van rollenspel en ervaring.
  • Het stellen van fysieke grenzen waar kinderen wel en niet wild kunnen spelen, is een andere methode voor ervaringsleren.
  • Maar ook té voorzichtige peuters kunnen juist worden overgehaald door speelse ouders die bereid zijn om een beetje wild te doen en te spelen om het voor te doen.

Maar wees maar blij dat je kind een beetje wild speelt en ontdekt.

Kinderen die totaal teruggetrokken zijn en niet nieuwsgierig zijn naar de wereld zijn kinderen waar we ons echt zorgen over moeten maken.

Omdat dat ook betekent dat ze geen plezier hebben. Nieuwsgierigheid en spel gaan samen.

En gelukkig is de oplossing daar heel eenvoudig: teruggetrokken kinderen hoeven alleen maar meer te spelen. Zo simpel is het.

Mogelijk moet je de grenzen breder of smaller maken, afhankelijk van hun ontwikkeling.

En die ontwikkeling verandert voortdurend. De ontwikkeling is zo ongelijkmatig, je weet nooit wanneer een kind van de ene ontwikkelingsfase naar de andere gaat.

Je moet opmerkzaam blijven en in de gaten houden of je peuter te wild blijft of zich meer gaat terugtrekken, zodat je adequaat kunt ingrijpen en ze meer of minder uit hun schulp kunt krijgen.